Ξανά Ξανθιά

... καιρός να το μάθεις κι εσύ...

Labels: www.girlsbites.com

Το timing error έπαιξε πάντα τον σημαντικότερο ρόλο στη ζωή μου. Όχι τόσο τα πάθη, οι επιθυμίες και οι φόβοι μου, όσο αυτό. Ο λάθος χρονισμός, καθόριζε την έκβαση της κάθε μάχης, ακόμη και εκείνης με την μικρότερη σημασία. Σχεδόν πάντα έχανα. Ίσως γιατί προσπαθούσα πολύ. Θέλει ταλέντο και σωστό χειρισμό, όχι προσπάθεια. Θέλει σεβασμό, όχι μανία. Να μην παλέψεις, αλλά να συγχρονιστείς. Αυτό είναι το πλέον δύσκολο, να γίνεις ένα με τον ρυθμό, να χορέψεις μαζί του, να εναρμονιστείς με το τοπίο… Να κολλάει η εικόνα σου, να δένει, να μην αποτελείς παράτονη νότα...

Αν θέλεις να κερδίσεις - σ’ ένα δρόμο με εμπόδια - κατά την διαδικασία της διαπέρασης του εμπόδιου δεν πρέπει να το χτυπήσεις, ούτε και να το αγνοήσεις, πρέπει να το ξύσεις γλυκά και γρήγορα, χωρίς να το ενοχλήσεις…

Αλλά ακόμη κι έτσι, μόνο για κάποια πράγματα υπάρχει ο σωστός χρόνος και τρόπος, για κάποια άλλα πάντα η στιγμή θα είναι λάθος.

Όπως ήταν και με μας… Όπως ήταν πάντα με μας τους δυο. Κι έχουν περάσει τόσα χρόνια κι εγώ ακόμη δεν έχω καταφέρει ν’ αφεθώ και να δοθώ.

Κι ενώ το θέλω, δεν μπορώ.

Παρόν. Βράδυ. Εσύ, σε κάποιο ξενοδοχείο στην «Αιώνια πόλη» κι εγώ κάπου στο Παγκράτι. Ρούχα φρεσκοπλυμένα στεγνώνουν στο μπαλκόνι, με πόρτες και παράθυρα ανοιχτά, όλα έρχονται μέσα ανεμπόδιστα. Ξύνουν γλυκά και γρήγορα την επιφάνεια, εισχωρούν, διαπερνούν και ποτίζουν. Οι ήχοι από τον δρόμο, η μυρωδιά του μαλακτικού, οι σκέψεις και οι μνήμες. Και ξαφνικά μου λείπουν. Σχεδόν όλα μου λείπουν...

Κι αν όχι εσύ ο ίδιος, (το timing error βλέπεις, δεν το επιτρέπει) το γελοίο υποκοριστικό που έγινε το σήμα κατατεθέν μου, ειπωμένο από το στόμα σου ακόμη μια φορά, μου λείπει...

Αυτό μου λείπει.

Labels: κολυμπάμε-κολυμπάμε

Το πρώτο μας video είναι γεγονός, "δαγκώστε μας!"...

Labels: http://www.girlsbites.com/

Όταν ξεκίνησα να γράφω στο blog μου - αρκετά χρόνια πριν - οι λόγοι μου , αν και άναρχοι ήταν σαφείς… Είχα θέματα να ιεραρχήσω, για να τα επιλύσω. Στην τελική, να προσπαθήσω να τα ξεπεράσω, να σταματήσουν να με τραβάνε στον πάτο του πηγαδιού που είχα εγκλωβιστεί… Και με όσα δεν θα τα κατάφερνα, να τα στείλω στο διάολο και, επιτέλους, να προχωρήσω…
Μοιραζόμουν όλα αυτά που με συμπίεζαν και η βαρύτητα τους μειωνόταν, έστω και για λίγο η ανάσα μου γινόταν πιο εύκολη. Όσο πιο μαύρο ήταν αυτό για το οποίο έγραφα, όσο πιο σκοτεινός ο τρόπος που το περιέγραφα, τόσο περισσότερο απελευθερωνόμουν. Και ενώ, οι άγνωστοι αναγνώστες του blog σχολίαζαν και αντιδρούσαν ποικιλοτρόπως στα όσα έγραφα, οι φίλοι μου έλεγαν να προχωρήσω, καιρός ήταν να δείξω και την άλλη μου πλευρά…
Και το αποφάσισα. Το αποφασίσαμε…
Καιρός να κάνουμε και λίγη πλάκα. Γιατί η ίδια η ζωή μπορεί να μην έχει πάντα πλάκα, αλλά μόνο αν την αντιμετωπίσεις ως πλάκα μπορεί και να την ξεγελάσεις, λιγάκι…

Το νέο VideoBlog δεν είναι μόνο δικό μου, αλλά και της Αλεξάνδρας. Μέναμε μαζί στην Θεσσαλονίκη επί τρία χρόνια και τώρα πια, στην Αθήνα, φροντίσαμε να μένουμε κοντά, να συναντιόμαστε, χωρίς να κουράζει η μία την άλλη..
Περάσαμε πολλά, μαζί… Δύσκολα, όμορφα και άσχημα. Δεθήκαμε. Καταλαβαινόμαστε, έχουμε δικό μας κώδικα επικοινωνίας, συνεννοούμαστε με ένα βλέμμα. Κι ενώ, είμαστε τόσο διαφορετικές ως χαρακτήρες κι ως άνθρωποι, συνήθως, χρειαζόμαστε τα ίδια πράγματα για να περάσουμε καλά.
Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα…

Αύριο, Τρίτη, το πρώτο μας...


Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη, χωρίς αυτόν δεν θα τολμούσα να κάνω την μετάβαση…

Labels: www.girlsbites.com

Η Κατερίνα και η Αλεξάνδρα, έπειτα από μακρά θητεία στο χώρο του net, ως bloggers, δεδομένου των ανατριχιαστικών εξελίξεων στην πολιτική σκηνή της χώρας αποφάσισαν να αναλάβουν δράση και να μετεξελιχτούν σε video-bloggers.
Προτιμήστε μας, δε θα σας απογοητεύσουμε. Οι προγραμματικές μας δηλώσεις δεν είναι απλώς λόγια, θα συνοδευτούν από πράξεις.
Θα σας διορίσουμε στο δημόσιο. Θα νομιμοποιήσουμε τα αυθαίρετά σας. Θα διαγράψουμε τα χρέη σας στην Εφορία. Θα πληρώσουμε τις δόσεις σας στις τράπεζες. Θα δώσουμε απαντήσεις στις απορίες σας. Θα λύσουμε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζετε (καριέρας, εμφάνισης, σχέσεων, οικογενειακό ή σεξουαλικό). Θα, θα, θα…

Δαγκώστε μας!

Labels: http://www.girlsbites.com/

Παλιά, τότε που έγραφα εντελώς άναρχα και παιδικά, περισσότερο από ανάγκη, όπως ανάσαινα ή έπινα νερό, ήταν καλύτερα τότε. Εγώ ήμουν καλύτερα. Δεν αφορούσε κανέναν αυτό που έκανα. Έμοιαζε σαν να κολυμπάω και να κάνω ηλιοθεραπεία σε πλαζ γυμνιστών. Εννοώ, πως δεν με ένοιαζε το μαγιό που δεν φορούσα. Δεν με απασχολούσε αν είναι της μόδας, αν μου πήγαινε ή αν με έκανε να μοιάζω «δεύτερη»…

Μετά προσπάθησα να αρέσω, ήθελα να αρέσω, να είμαι σωστή, να μην δείχνω το πόσο ακατέργαστη είμαι… Εκεί, μάλλον, το έχασα…

Άρχισα να γράφω για τους άλλους. Δεν ξέρω πια. Όλο και πιο σπάνια δείχνω σε τρίτους αυτά που γράφω. Το blog είναι άλλη φάση. Εγωκεντρικό. Παράσταση για ένα ρόλο, προγραμματικές δηλώσεις πάνω στο δικό μου μπαλκονάκι.

Συνεχίζω όμως να γράφω, αν και πλέον χρειάζομαι αφορμές για να το κάνω. Και τις παίρνω, συνήθως, από ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν στην ζωή μου. Συνήθως, επίμονα, βιαστικά και άκομψα. Συνήθως, διεκδικούν από μένα κι εγώ τους παραχωρώ, εύκολα και γρήγορα. Self service… Και συνήθως, αφήνομαι κι εκείνοι με μετατρέπουν σε σκηνικό θεάτρου, για να δώσουν με την σειρά τους τις δικές τους παραστάσεις. Γίνομαι οθόνη, για να προβάλουν πάνω μου συνήθως επιθυμίες, αδυναμίες, ανασφάλειες και ψεύδη και σπανιότερα αλήθειες… Δεν νοιάζομαι. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να δουν οι άλλοι αυτό που είσαι, αρκεί εσύ να το γνωρίζεις.

Την εκδίκηση μου την παίρνω έτσι κι αλλιώς, αλλά αλλιώς. Τους κάνω ήρωες των ιστοριών που σκαρφίζομαι έρημην τους. Του απογειώνω και μετά τους πετάω, με την δύναμη ενός ολύμπιου θεού, στο απόλυτο βάραθρο. Όσο πιο ψηλά, τόσο χειρότερη κι η πτώση… Και συνήθως βαριέμαι εύκολα και γρήγορα τους ακυρώνω. Έτσι παρατάω στην μέση τους ήρωες μου, μαζί με τις ιστορίες τους.

Η εκδίκηση είναι θέμα πολύ προσωπικό, πρέπει να σου ταιριάζει. Πρέπει να αφορά μόνον εσένα. Μόνο έτσι μπορείς να την χειριστείς και όχι το αντίθετο. Μόνο έτσι δεν θα πέσεις μέσα στον λάκκο που έχεις σκάψει για τον άλλον. Μόνον έτσι οι ένοχες δεν θα συνοδεύουν τις αποφάσεις και τις πράξεις σου.

Όπως σπάνια συναντώ κάτι που θα με κάνει να ασχοληθώ πέρα από μερικές ώρες και μέρες, έτσι και σπάνια κάνω κόπιες όσων γράφω. Ίσως γιατί ελπίζω να σβηστούν με μια απότομη πτώση της τάσης, με ένα κρασάρισμα του σκληρού, με ένα χάκεμα δυνατό, που να αξίζει…

Εδώ και χρόνια αυτό ακριβώς κάνω, ψάχνω! Κάτι δυνατό, καταλυτικό, που να αξίζει…

Δεν το βρήκα. Δεν ξέρω αν θα το βρω, το ελπίζω, αλλά όσο περνάει ο καιρός, παύω να πιστεύω σε αυτό. Όπως ακριβώς και στις ιστορίες με ευτυχισμένο τέλος, ελπίζω πως υπάρχουν, αλλά δεν το πιστεύω. Αλλά και να υπάρχουν, μπορεί να μην μου ταιριάζουν… Δεν ξέρω, και το χειρότερο είναι ότι έχω αρχίσει και να βαριέμαι να το ψάξω.

Labels: κολυμπάμε-κολυμπάμε

Κατά καιρούς, υποβάλω στον εαυτό μου μικρές δοκιμασίες, όπως το να κάνει αναδρομές στο μακρινό μου παρελθόν. Σε πολλούς αυτό θα ακούγεται ως κάτι δύσκολο και οδυνηρό, για μένα δεν είναι. Η πολύ καλή μου μνήμη – σε ενοχλητικό βαθμό καλή – ελάχιστα πράγματα αρνείται και δυσκολεύεται να ανασύρει στην επιφάνεια.
Τα περισσότερα, στο μυαλό μου, είναι οργανωμένα σωστά, αρχειοθετημένα σε φακέλους και υποφακέλους, αναλόγως με την χρονιά, την εποχή και την διάθεση μου. Υπάρχουν χρονιές και φάκελοι με έντονα χρώματα και δυνατές γραμμές, όπως η χρονιά που κατάφερα την πρώτη μου πανελλήνια νίκη στον στίβο και έτρεξα βαλκανικούς… Δύσκολη χρονιά, με μια προετοιμασία επίπονη κι επίμονη, αλλά και τόσο δημιουργική. Το μυαλό μου και το σώμα μου ταγμένο στον ίδιο - ένα και μοναδικό - σκοπό. Η επιτυχία; Μονόδρομος. Ποτέ άλλοτε, μια τόσο μονοδιάστατη περίοδος της ζωής μου δεν μου πρόσφερε χαρά και συγκίνηση σε τέτοιες δόσεις…
Υπάρχουν όμως κι άλλες, δύσκολες, αλλά περιτυλιγμένες από υπερβολική αγάπη – αν θεωρήσουμε πως μπορεί ποτέ η αγάπη να υπερβάλει. Σε αυτές, τα μαύρα καρέ εναλλάσσονται με λευκά, χωρίς την μεσολάβηση του γκρίζου χρώματος. Η χρονιά που ο πατέρας μου σχεδόν έφυγε και ξαναγύρισε… Το τετράωρο χειρουργείο που το αντιμετωπίσαμε, οι τρεις γυναίκες της οικογένειας, βυθισμένες στην χαυνωτική γαληνή των ηρεμιστικών. Και μετά, η ανάσταση και η ευγνωμοσύνη. Προλάβαμε τον θάνατο στην στροφή, κερδίσαμε με ελάχιστα εκατοστά του δευτερόλεπτου. Προβάλαμε την κάρδια μας κι εκείνη έκοψε πρώτη το νήμα. Τίποτε άλλο δεν είχε σημασία, κι ας γέμισαν τα μαλλιά μου άσπρες τρίχες μέσα σε εκείνο το δεκαήμερο αγωνίας του πριν και του μετά.
Και δεν είναι μόνο αυτές. Είναι κι οι άλλες, που δεν πολύ-θέλω, αλλά θυμάμαι. Χωρίς χρώμα. Χωρίς γεύση και υφή. Μαύρες τρύπες στον χωροχρόνο μου, γεμάτες από ρευστή θλίψη που κύλησε και κατέλαβε κάθε εκατοστό της ψυχής, του μυαλού και του σώματός μου…
Αλλά ακόμη κι αυτές, πέρασαν. Όλη εκείνη την αδυναμία την μετουσίωσα σε δύναμη. Κι όταν γυρίζω το κεφάλι πια, για να τις αντικρίσω πάνω από τον ώμο μου, θωρακισμένη πάντα πίσω από τα αδιαπέραστα κρύσταλλα της νεοσύστατης, αλλά ισχυρής μου ανοσίας, το κάνω. Και συνεχίζω.
Είναι καλό που θυμάμαι. Οφείλω να θυμάμαι…

Πάνω λοιπόν που πάω να πάρω σχήμα, που αποφασίζω να αφήσω το εσωτερικό μου υλικό να ξεκουραστεί πάνω στο νεοαποκτηθέν περίβλημα μου κι αρχίζω να εφάπτομαι, πάλι έρχεται η ανατροπή. Το καλούπι μου ραγίζει, σπάει. Μετεμψυχώνομαι. Σαν μαλακό ζυμάρι αναζητώ την φόρμα μου, ακόμη μια φορά. Το δρομολόγιο μου αλλάζει ξανά. Σαν πουλημένος σκλάβος, από αφέντη σε αφέντη, μα δεν πτοούμαι. Δεν ενοχλούμαι καν. Συνήθισα πια, αν ήταν αλλιώς μπορεί και να βαριόμουν…

Τι κι αν είμαι εγώ ο καπετάνιος και το τιμόνι δεν παρέδωσα ποτέ σε ξένα χέρια… Η ζωή ως πλοηγός, μου επιβάλει τις δικές της γραμμές. Ο καιρός καθορίζει τις πορείες και τα δρομολόγια που χαράζω στους χάρτες μου. Όρθια στην γέφυρα, με τον θαλασσινό αέρα να νοτίζει κάθε σκέψη που κάνω - θέλω δεν θέλω - ξέρω ότι μπορεί να μην φτάσω εκεί για όπου ξεκίνησα, το ταξίδι μου όμως θα το τελειώσω.
Όπως και να ‘χει, θα το τελειώσω.

Labels: allwe

Δυστυχώς, οι υπεύθυνοι παρέμειναν ανεύθυνοι…

Labels: Αμαλία